6 grudnina 2016r. godz.7.00 zadzwonił budzik i z ogromnym zdziwieniem stwierdziłam, że moje dzieci jeszcze śpią! Mając na uwadze fakt, że nikt z nas nie musiał się dzisiaj nigdzie spieszyć stwierdziłam, że korzystam z okazji i idę spać dalej. Radość z kolejnych chwil snu nie trwała jednak zbyt długo. po kilku minutach rozległo się:

Grudzień. Najpiękniejszy miesiąc w roku. Czas kiedy ludzie są jacyś milsi, kawa smakuje bardziej a mandarynki to podstawa naszej diety.  

Kiedy byłam małą dziewczynką mama starała się stworzyć nam taką magiczną atmosferę. Stawiała w wazonie gałązki świerkowe, kryształowe miski zapełniała pomarańczami, orzechami i niewielką ilością cukierków, co byśmy do świąt wszystkiego nie zjedli a do szkolnej śniadaniówki dorzucała nam mikołaja z nugatowym nadzieniem. Pamiętam też wielkie sprzątanie, które niczym adwentowy kalendarz zaczynało się z 1 grudnia i ciągnęło do samej Wigilii. Mama kazała nam w nieskończoność szorować panele na ścianach i robić porządki we wszystkich szufladach. Jak ja tego nie znosiłam. Setki razy zastanawiałam się po co to wszystko. Na co komu czyste okna i te orzechy w misce. Przecież bez tego święta też będą. A później była taka noc, kiedy działa się magia. Idąc spać zostawiałam mamę w kuchni, a rano budził mnie ten zapach. Taki wyjątkowy, delikatny, unoszący się w całym domu. Czułam go zanim otworzyłam oczy. Budził mnie swoimi rześkimi nutami. Sprawiał, że czułam się jakoś tak bardziej luksusowo, wyjątkowo dopieszczona. Zapach świeżo wypranej firany. O tak! Do dziś kojarzy mi się ze świętami bardziej niż zapach pierników. Wybiegając z pokoju mijałam te błyszczące czyściutkie panele, te świąteczne serwetki na obudowie grzejnika i ozdoby w wypucowanych oknach. Tego dnia widziałam po co to wszystko. Po co sprzątanie, długie spacery po rynku w poszukiwaniu jemioły i prasowanie setek metrów materiału, który miał zawisnąć na oknach. Każde pomieszczenie w naszym domu miało swoje, przynależne tylko do niego ozdoby, a ja biegałam i sprawdzałam czy oby na pewno mama włożyła ten stroik co zawsze do porcelanowego ślimaka i czy te same plastikowe świeczki postawiła na oknie w przedpokoju. 

Dziś tę magię chcę mieć dłużej. Chcę cieszyć się nią przez cały miesiąc a nie tylko dwa dni przed świętami. Cały grudzień chcę umilać nam zapachem pierników, świerkowych gałązek i delikatnym światłem lampek. Wiem, że dla niektórych to za szybko. Ale dla mnie nie traci nic ze swojej wyjątkowości. Wręcz przeciwnie. Sprawia, że każdy dzień miesiąca jest wyjątkowy jeszcze bardziej niż poprzedni. Właśnie dlatego w naszym domu pojawiły się już pierwsze figurki reniferów, poduszki z Bożonarodzeniowym motywem zagościły na kanapie i pierwsze cukrowe laski zawisły na zielonych gałązkach. Z każdym kolejnym dniem świątecznych dodatków będzie u nas więcej. 

I od razu poniedziałek staje się lepszy, bardziej przyjazny i magiczny. Wiem, że ten grudzień będzie wyjątkowy. Ja kończę teraz to moje piernikowe latte popijane na kanapie przy świetle lampek i idę wrzucić firany do pralki a Wam zostawiam mały urywek naszej domowej magii. 

Trzeci tydzień z chorymi dziećmi w domu. Oszaleć można. Powoli nie zwracam już uwagi na rozrzucone puzzle, moje postanowienie o całkowitym zrezygnowaniu z bajek też jakoś mniej rygorystycznie respektuję (hmm... jedna bajka chyba nie zaszkodzi...albo godzina). 

Za oknem pięknie pada śnieg a my na spacer nawet nie możemy wyjść, bo jak nie jedno to drugie z gorączką słania się po domu. A ja biegam i wycieram te gile z nosa, zaparzam tą "hebatke z motkiem i citlynką" tulę, głaszcze i wymyślam zabawy, do których to talentu nie mam za specjalnie. W głowie układam już plany na grudzień. Tyle spraw do załatwienia, tyle rzeczy do zrobienia, tyle pytań na które jeszcze nie znam odpowiedzi: "kiedy prezenty dokończę kupować, kiedy spakować, gdzie zamówić kalendarze dla dziadków i co ja właściwie chciałam zrobić na tą Wigilijną kolację"? Grrr.. nie lubię tak, kiedy ze wszystkim jestem w plecy, kiedy plany nie idą tak jak to sobie wymyśliłam i wali mi się z każdej strony.  

I chodzę taka zamyślona, wkurzona i zła nie wiadomo na co i na kogo, bo przecież to nie ich wina, że najpierw jelitówkę przyniosły z przedszkola, później zapalenie ucha a na koniec to paskudne przeziębienie.  Toż to nie jego wina, że do pracy wybywa od rana i zostawia mnie z tą marudzącą dzieciarnią w domu, że wraca zmęczony i niemal po nocy. 

I tak szlag mnie trafiał coraz bardziej, że ja tu skacze nad wszystkimi a nade mną nikt, że tu grudzień za pasem i wypada cieszyć się z tego pierniczenia z dziećmi z biegania po galeriach i kupowania choinki, a ja czuję coś zgoła innego. Aż w końcu dotarło do mnie, że jestem już dużą dziewczynka i porozpieszczać to ja mogę się przecież sama! Wygrzebałam zatem kilka korzennych przypraw z szuflady, słoik z płatkami owsianymi i suszoną żurawiną i włączyłam ekspres do kawy. A teraz popijam sobie pyszną piernikową latte niczym z popularnej kawowej sieciówki i zajadam przepyszne ciastko z ukochaną żurawina i pomarańczami i tak dzień jakby lepszy się stał i słońce bardziej zaświeciło - hmm.. a może to jednak zasługa kofeiny i cynamonu? :)

Przepis na domowy syrop piernikowy

- szkalnka wody (250ml)

- 3/4 szklanki cukru (około 150gr)

- przyprawy korzenne ( ja dałam 1 łyżeczkę cynamonu sproszkowanego, 3 ziela angielskie, 4 goździki + pół łyżeczki sproszkowanych goździków, 1 gwiazdkę anyżu, i jedno ziarenko kardamonu)

wodę razem z cukrem zagotować do całkowitego rozpuszczenia się cukru, dodać przyprawy i gotować około 10minut mieszając co jakiś czas. Do gotującego się syropu dorzuciłam pół laski rozciętej wanilii. Syrop wystudzić, przelać do słoiczków i trzymać w lodówce nawet do świąt :) W ozdobionej buteleczce lub słoiku super sprawdzi się jako prezent pod choinkę.

* Uwaga nie używajcie gotowej przyprawy piernikowej, ona ma mąkę w składzie a nawet jak nie ma napisanej na opakowaniu to i tak zachowuje się jakby miała - przetestowałam na sobie. Mąka zbyt mocno zagęści syrop i będziecie mieli piernikowy kisiel. 

Przepis na piernikowe latte

- 100-120ml mleka podgrzać i spienić

- zaparzyć podwójne espresso

na dno szklanki wlać duża łyżkę syropu piernikowego na to wlać ciepłe spienione mleko i dodać espresso. 

Kawę możecie dodatkowo ozdobić bitą śmietana na górze i oprószyć cynamonem lub gałką muszkatołową. Moja ma tylko mleko spienione. 

Uwierzcie mi kawa nie wiele różni się od tych z kawiarni a możecie ją zrobić zawsze, nawet kiedy trzeci tydzień uziemieni jesteście w domu!

*przepis na syrop to moja kompilacja kilku rożnych przepisów znalezionych w sieci. 

W moim rodzinnym domu niewiele było świątecznych tradycji. Oczywiście stroiliśmy dom na święta, robiliśmy czasami łańcuchy na choinkę z kolorowych papierów i odpalaliśmy naszego starego grającego mikołaja. Razem z moim kochanym tatą ubieraliśmy choinkę, wieszaliśmy cukierki, które znikały często jeszcze przed Wigilią a mama w kuchni pichciła dla nas ulubione świąteczne potrawy. To wszystko działo się raczej na kilka dni przed Bożym Narodzeniem. Jako dziecko bardzo czekałam zawsze na ten czas a kiedy on nadchodził to było mi mało i mało i mało. 

Pamiętam też pierwsze święta kiedy wyprowadziłam się z rodzinnego domu. Mieszkałam wtedy sama a całe święta planowałam spędzić u rodziców. Mimo wszystko za ostatnie grosze, które zostały mi po opłaceniu czynszu kupiłam zestaw plastikowych bombek i kilka łańcuchów Tata przytargał mi prawdziwą żywą choinkę a nad oknem zapaliłam mój pierwszy własny zestaw lampek choinkowych kupionych gdzieś na rynku od Chińczyków. Wtedy właśnie postanowiłam, że w moim domu tradycji świątecznych będzie zdecydowanie więcej. 

Od kilku lat razem z dziećmi robimy kalendarz adwentowy. Jest to ten pierwszy Bożonarodzeniowy element w naszym domu. Jest to też nasza rodzinna tradycja i wierzę, że tak zostanie na długie lata. Kalendarz zawsze robimy razem. Wymyślamy jak ma wyglądać, a później spędzamy długi listopadowy wieczór na wspólnym wycinaniu, klejeniu i przystrajaniu. I nie ważne, że nasz kalendarz nie wygląda jak ze zdjęć z pinteresta, że tasiemki na każdej z torebeczek nie są równo przyklejone, że gdzieś odstaje kawałek nie do końca przyklejonego tła a na torebeczkach widoczne są zagniecenia od małych paluszków. Ważny jest ten czas spędzany razem. Razem się bawimy, śmiejemy i denerwujemy na te fruwające w powietrzu wstążki. Rozmawiamy o świętach, o wspólnych planach na grudzień i zastanawiamy się co w tym roku pojawi się w każdej z torebeczek, żeby umilić nam wszystkie grudniowe poranki. Tego dnia dzieciaki zaczynają ścigać się, które było grzeczniejsze i dostanie więcej prezentów od Mikołaja, a ja ... ja staram się doceniać każdą minutę tego wspólnego wieczoru, Podziwiam każdą krzywo przyklejoną torebeczkę, bo przecież te za rok, będą już dużo ładniejsze, zrobione przez bardziej wprawne i większe rączki. Staram się zapamiętać każdy ich uśmiech i każdą zjedzona mandarynkę. To taki wyjątkowy wieczór, kiedy jeszcze przed tą świąteczną gonitwą mamy kilka godzin tylko dla siebie. Wierzę, że kiedy moje dzieci będą już dorosłe to w ich wspomnieniach zostaną te wszystkie wspólne wieczory listopadowe i te wszystkie kalendarze z roku na rok coraz ładniejsze. 

Do zrobienia naszego kalendarza wykorzystaliśmy:

stary obraz

4 kartki czarne z bloku technicznego w formacie A3

torebki śniadaniowe

naklejki z cyferkami

różne wstążki znalezione w domu z poprzednich lat

sztuczny śnieg i srebrny brokat

nożyczki i taśma dwustronna

A tutaj link do naszego wcześniejszego kalendarza. 

Mój synek coraz bardziej rozwija się z mową. Powoli zaczyna gadać jak najęty (hm... po kim moje dzieciaki mają to gadulstwo? ...chyba po ojcu ;) ) Niektóre słowa Igor mówi całkiem wyraźnie inne niekoniecznie. 

ostatnim hitem jest...titidol z pitolkiem :)  i kto zgadnie co to? (nie nie, to nie to co Wam chodzi po głowie) 

...

to oczywiste! to jest przecież pomidor ze szczypiorkiem :)